Odejdź ode mnie! Smętna jest biel ciała,

A dreszcze pieszczot są długą agonią -

Dusza już moja w objęciach konała



A jeszcze nad nią łzy oczy me ronią,

A jeszcze serce me krwawi okrutnie!...

Tak, dreszcze pieszczot są długą agonią...



Słoneczna przeszłość moja zgasła smutnie,

Świątynie myśli ciemność zamieszkała,

U stóp twych świętą pohańbiłem lutnię!



Odejdź ode mnie! Smutna jest biel ciała...



(Węglem smutku i zgryzoty - VI)


Pan, mój panie! na świat zjawił się w złocie,

A nade mną głód w dzieciństwie się żalił.

Pan - przebiegły, a ja - w ducha prostocie.

Lecz gdybyśmy nagle nadzy zostali.

Pan za siebie wstydem by się spalił



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski