Odejdź ode mnie! Smętna jest biel ciała,

A dreszcze pieszczot są długą agonią -

Dusza już moja w objęciach konała



A jeszcze nad nią łzy oczy me ronią,

A jeszcze serce me krwawi okrutnie!...

Tak, dreszcze pieszczot są długą agonią...



Słoneczna przeszłość moja zgasła smutnie,

Świątynie myśli ciemność zamieszkała,

U stóp twych świętą pohańbiłem lutnię!



Odejdź ode mnie! Smutna jest biel ciała...



(Węglem smutku i zgryzoty - VI)


Rokhu! bajeczny gryfie orientalnych marzeń,

Któryś Syndbada wyrwał lotem swej potęgi

Z ostrowia, gdzie nie było ducha, i w gwiazd kręgi

Rzucił i nurzał w rozkosz niebiańskich przerażeń!

 

Rokhu! straszy zjadaczu wężów! oto wrażeń

Codziennych płazów zdradnie wokół mnie lśnią pręgi,

A przed blaskiem mych oczu puste widnokręgi,

A moja głowa płonie głodem wielkich zdarzeń!

 

O! rozwiń nad mym czołem skrzydeł swych wachlarze

I porwij, kędy gorą słońc, planet ołtarze

I hymn Duszy Powszechnej brzmi, po trzykroć święty!

 

A jeśli mą nicością pęd twój latający

Wstrzymam - to ciśnij w wąwóz klejnotami lśniący,

Niechaj roztrzaskam czaszkę  mą o diamenty!