Objęłaś życie moje w posiadanie

I zapachniały mi czary twych włosów...

Lecz wnet w rozłączeń rzuciłaś otchłanie

Żyjącą miłość mą, słoneczność losów!



I nigdy sen już nie zamknie mi powiek,

I ciągle słyszę serca swego bicie,

I będę jako tajemniczy człowiek,

Który po śmierci patrzy w swoje życie...



(Węglem smutku i zgryzoty - VII)


Nigdy żadnej ludzkiego żywota godzinie,

Jakie bądź ma - radosne czy posępne lice,

Nie uda się zawładnąć tobą, Paladynie!

Ty sam tylko w wytwornej duszy twej głębinie

Wielką przeznaczeń własnych kryjesz tajemnicę.





z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski