Objęłaś życie moje w posiadanie

I zapachniały mi czary twych włosów...

Lecz wnet w rozłączeń rzuciłaś otchłanie

Żyjącą miłość mą, słoneczność losów!



I nigdy sen już nie zamknie mi powiek,

I ciągle słyszę serca swego bicie,

I będę jako tajemniczy człowiek,

Który po śmierci patrzy w swoje życie...



(Węglem smutku i zgryzoty - VII)


Czy blisko będziesz przy mnie, czy daleko,

Nie zmieni to w radość smutku mych dni:

W oczach twych bladą przymkniętych powieką,

Już położyłem umarłe swe sny.



Już pożegnałem się z twoimi usty,

A z rąk twych powiał już rozłączeń znak:

Cóż stąd, że serce, czując wszechświat pusty,

Drgnęło kurczowo, jak zraniony ptak?



Ty wiesz, kto jestem; ja - poznałem ciebie;

Oto przed nami łachman zdjętych mask:

gardła ściśnięte są, jak na pogrzebie...

Oh! jaka próżnia! jaki nędzny blask!



Gwiazdy padają, martwe, w głąb chaosu,

Widzę miłości zwłoki pełne plam -

I łkają płaczki-żałobnice losu,

Żeś tak samotna ty, że ja - tak sam!...



(Węglem smutku i zgryzoty - IX)