O ty, anielski mój Zmarły!

Gwiazdy zgaszone przedwcześnie,

Oczy się twoje zawarły,

A takiś cudny, jak we śnie!...

- Narzekam, który boleśnie

Uczciłem zimne twe zwłoki -



(Nieznanej otchłani mroki

Rzucają śmierci kagańce...)



O losy, losy! Wybrańce

Życia ludzkiego odchodzą

Niby widmowi wędrowce,

A nim się inni narodzą,

Pełne już będą grobowce!...


Jam Pani oddalonych, odwiecznych ogrodów,

Gdzie obok róż cyprysy stoją zamyślone;

Otwieram twoje okna, zbyt długo zamknione,

Na radość tchnień wiosennych i słonecznych wschodów. 



I utracona niegdyś dla ciebie przedwcześnie,

Umiem zawsze odgadnąć (o Serce pamiętne!)

Ciał nagich i przeczystych objawienia smętne,

I grzechy pośród mroków skrywane boleśnie. 



Dlatego wstań, o biedny, z przepaści tęsknoty!

Jestem życie błękitne, a gołębic loty

Białością nieskalaną wieńczą czoło moje. 



Jam oczu zachwycenie, co gwiazdy zapala,

Mój uśmiech opiekuńczy od ziemi wyzwala,

I daje nieodmiennych posągów spokoje.

                                     

tłum. Stanisław Korab-Brzozowski