O ty, anielski mój Zmarły!

Gwiazdy zgaszone przedwcześnie,

Oczy się twoje zawarły,

A takiś cudny, jak we śnie!...

- Narzekam, który boleśnie

Uczciłem zimne twe zwłoki -



(Nieznanej otchłani mroki

Rzucają śmierci kagańce...)



O losy, losy! Wybrańce

Życia ludzkiego odchodzą

Niby widmowi wędrowce,

A nim się inni narodzą,

Pełne już będą grobowce!...


I na śmierci czekając przyjście, ległem w grobie...

Aż Głos:

             "Iżeś ty jeszcze moc miał rzeknąć sobie:

Nikczemnym jest", Łazarzu! wyprostuj swe kroki

I idź! Oto rozedrę Słowem Moim mroki

I ich ciężkie łachmany, co skryły twą głowę.

I objawię ci wielkie strumienie ogniowe,

Abyś się w nich wykąpał i wyszedł bez zmazy

Na puszczę, gdzie pilnym bądź na Znak i Rozkazy 

    

(Węglem smutku i zgryzoty - XXVI )