O serce, serce! po co dzwonisz wciąż

Tak głośno? Bóstwo skonało w świątyni...

Z wyniosłych gmachów, patrz same ruiny,

A tylko Żebrak pozostał i Wąż...



Dokądże pragnień chmury krwawe mkną?

Azaliż ślepce ujrzą gwiazd mamidła?

Oh! niechaj Wielkich Orłów spoczną skrzydła!

Oh! myśli - niechaj nad głębiami śpią!



A dusza tęskna tak u raju bram!

Słońce w zenicie, góra w równinie

I strach, rzucony na istnień pustynie

Z oczu Łazarza, Prawdy twarz i kłam!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXI)


Odejdź ode mnie! Smętna jest biel ciała,

A dreszcze pieszczot są długą agonią -

Dusza już moja w objęciach konała



A jeszcze nad nią łzy oczy me ronią,

A jeszcze serce me krwawi okrutnie!...

Tak, dreszcze pieszczot są długą agonią...



Słoneczna przeszłość moja zgasła smutnie,

Świątynie myśli ciemność zamieszkała,

U stóp twych świętą pohańbiłem lutnię!



Odejdź ode mnie! Smutna jest biel ciała...



(Węglem smutku i zgryzoty - VI)