O serce, serce! po co dzwonisz wciąż

Tak głośno? Bóstwo skonało w świątyni...

Z wyniosłych gmachów, patrz same ruiny,

A tylko Żebrak pozostał i Wąż...



Dokądże pragnień chmury krwawe mkną?

Azaliż ślepce ujrzą gwiazd mamidła?

Oh! niechaj Wielkich Orłów spoczną skrzydła!

Oh! myśli - niechaj nad głębiami śpią!



A dusza tęskna tak u raju bram!

Słońce w zenicie, góra w równinie

I strach, rzucony na istnień pustynie

Z oczu Łazarza, Prawdy twarz i kłam!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXI)


O ty, anielski mój Zmarły!

Gwiazdy zgaszone przedwcześnie,

Oczy się twoje zawarły,

A takiś cudny, jak we śnie!...

- Narzekam, który boleśnie

Uczciłem zimne twe zwłoki -



(Nieznanej otchłani mroki

Rzucają śmierci kagańce...)



O losy, losy! Wybrańce

Życia ludzkiego odchodzą

Niby widmowi wędrowce,

A nim się inni narodzą,

Pełne już będą grobowce!...