Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




O serce, serce! po co dzwonisz wciąż

Tak głośno? Bóstwo skonało w świątyni...

Z wyniosłych gmachów, patrz same ruiny,

A tylko Żebrak pozostał i Wąż...



Dokądże pragnień chmury krwawe mkną?

Azaliż ślepce ujrzą gwiazd mamidła?

Oh! niechaj Wielkich Orłów spoczną skrzydła!

Oh! myśli - niechaj nad głębiami śpią!



A dusza tęskna tak u raju bram!

Słońce w zenicie, góra w równinie

I strach, rzucony na istnień pustynie

Z oczu Łazarza, Prawdy twarz i kłam!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXI)


Śpiewajmy Ognia Świętego objawy,

Od których życie, wiedza, moc powstała:

Słońce i Gwiazdy i Księżyc złotawy -

            Wiecznie im chwała!



Śpiewajmy Ognia Świętego objawy!



Niechaj nad nami kwitną Gwiazdy Boże,

Abyśmy duszy naszej nie splamili:

Ona ma białość na ciemnym jeziorze

            Przedziwnej lilii.



Niechaj nad nami kwitną Gwiazdy Boże!



Niechaj nad nami świeci Łuk Księżyca,

Aby, w powoje srebrne owinięta,

Szła dusza nasza, wieczna wędrownica,

            Która pamięta...



Niechaj nad nami świeci Łuk Księżyca!



Niechaj nad nami płonie Wielkie Słońce,

Byśmy nie legli wśród smutków popiołów,

Lecz byli duchem, jak orły, lecące

            Do Archaniołów!



Niechaj nad nami płonie Wielkie Słońce!


Odjechał, a po sobie zostawił wspomnienie

Przykre - gadów ochydnych pełzające ślady.

Bliscy powiedzą o nim trwożnie: Był on blady,

A w jego głowie drzewo zła miało korzenie.



Nikt go nie mógł ukochać: mętne tajemnice

Szumiały w jego serca purpurowej jamie...

Na swym czole miał głuche, kainowe znamie,

A jego oczy smętne były jak księżyce...



Zwykle milczał; lecz kiedy mówił, spod kurzawy

Ciemnych pojęć, słuch łowił, przerażon do głębi,

Namiętny, w ciężkiej ciszy, ostry krzyk jastrzębi

A wzrok dojrzał lecący puch z gołębic, krwawy...



Wszyscy odeń stronili, nie mając ochoty

Być w kręgach jego myśli: więc w kącie komnaty

Sam jeden ze swym cieniem, dziwne poematy

Układał, pisząc węglem smutku i zgryzoty...



Z domu wychodził rzadko - o słońca zachodzie -

I w parku szedł, wśród kwiatów, pełen zimnej pychy;

A rzędy drzew w alejach mruczały jak mnichy

Egzorcyzmy, zgadując, że Złośnik w ogrodzie...



Noce miał niespokojne; szeptał: "O Sezami

Dusz naszych, odsłoń skarbów twych złote kobierce!..."

A potem krzyczał, raniąc jakieś Dobre Serce,

I wielkie groby kopał, i łkał nad grobami...



Odjechał gdzieś daleko, na losy tułacze:

Szczerą uczuli ulgę wszyscy z tej rozłąki,

Otwarto śpiesznie okna, powiał podmuch z łąki,

I zmiótł ostałe po nim grzech i rozpacze...



Przed odjazdem napisał: "Żegnam! Za mą trumną

Nikt z was pewnie nie pójdzie?...Żyłem wedle skruchy,

I tam kędy się pietrzą Wielkich Gór łańcuchy,

Duch mój zapłonie świętą ognistą kolumną!"...