O serce, serce! po co dzwonisz wciąż

Tak głośno? Bóstwo skonało w świątyni...

Z wyniosłych gmachów, patrz same ruiny,

A tylko Żebrak pozostał i Wąż...



Dokądże pragnień chmury krwawe mkną?

Azaliż ślepce ujrzą gwiazd mamidła?

Oh! niechaj Wielkich Orłów spoczną skrzydła!

Oh! myśli - niechaj nad głębiami śpią!



A dusza tęskna tak u raju bram!

Słońce w zenicie, góra w równinie

I strach, rzucony na istnień pustynie

Z oczu Łazarza, Prawdy twarz i kłam!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXI)


O wy, wyniosłe, granitowe wieże,

Pchnijcie w wszechświaty swe jasne pacierze,

              Gdy noc w popłochu!



o wy się wznoście, niezdobyte góry,

Co hełmem macie pierwotne lazury,

              Zaraniem lśniące!



                               *

                            *     *



I usłyszałem modlitwy spiżowe,

I oto kłonię ku ziemi mą głowę

              I duch mój w prochu...



A potem wstanę i pójdę na szczyty,

Abym się rzucił na święte błękity

              I chwytał słońce!



                               *

                            *     *



Huczcie, o dzwony! uderzcie w me serce,

Aby swym biciem raziło bluźnierce

              I niedowiarki!



Huczcie, o dzwony! niechaj moje żyły

Toczą purpury! niechaj krwi mej bryły

              Zaszumią, wrzące!



Huczcie, o dzwony, potężne modlitwy,

Abym nie runął z mej górnej gonitwy,

              Jak kamień szparki...



Huczcie, o dzwony, jednym wielkim chórem,

Abym odziany świetlanym lazurem,

              W pięści miał słońce!