O serce, serce! po co dzwonisz wciąż

Tak głośno? Bóstwo skonało w świątyni...

Z wyniosłych gmachów, patrz same ruiny,

A tylko Żebrak pozostał i Wąż...



Dokądże pragnień chmury krwawe mkną?

Azaliż ślepce ujrzą gwiazd mamidła?

Oh! niechaj Wielkich Orłów spoczną skrzydła!

Oh! myśli - niechaj nad głębiami śpią!



A dusza tęskna tak u raju bram!

Słońce w zenicie, góra w równinie

I strach, rzucony na istnień pustynie

Z oczu Łazarza, Prawdy twarz i kłam!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXI)


Wieczny mnie rodzi Ogień i wyznaję Słońce:

W świątyniach jego Wschodu odprawiam obrzędy

Piękne, jak ziemia moja, gdzie kwieciste grzędy

I drzewa są sezamem owoców płonące.



Mieszkam w szałasie z mirtow i pachnącej kory

Aloesu, wiotki, radosny dom! na błękity

Otwarty, by doń weszły jasnych duchów świty

I moc życia, śmiertelnie rażąca upiory.



Niewiasta ma Praw nie zna, lecz ręką swą wieńczy

Czoło śpiewaka laurem; ma urok młodzieńczy,

Jest ową Obiecaną, co czerpie z krynicy,



Amforą smukłą, słodki napój Tajemnicy -

Więc gdy miłośnie moje ramię ją otoczy

Drży z rozkoszy, jak fala, i zamyka oczy...