Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




O serce, serce! po co dzwonisz wciąż

Tak głośno? Bóstwo skonało w świątyni...

Z wyniosłych gmachów, patrz same ruiny,

A tylko Żebrak pozostał i Wąż...



Dokądże pragnień chmury krwawe mkną?

Azaliż ślepce ujrzą gwiazd mamidła?

Oh! niechaj Wielkich Orłów spoczną skrzydła!

Oh! myśli - niechaj nad głębiami śpią!



A dusza tęskna tak u raju bram!

Słońce w zenicie, góra w równinie

I strach, rzucony na istnień pustynie

Z oczu Łazarza, Prawdy twarz i kłam!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXI)


Bratem jeszcze nie jestem tego, co skazany

By opłakiwać życie; we mnie życie wzbiera.

Lecz przecie idę naprzód, polem, gdzie się zbiera

Z pokorą, dobrotliwie, zwiędłych lilii łany.



I tak się pochyliłem, jak powiewne cienie

W tchnące wieczystą nudą spowite całuny,

I pod sklepieniem pustym, bez gwiazd lśniących łuny,

Czarne róże zrywałem, uśpiony marzeniem.



Zabierz ten chłodny bukiet, niby znak najwyższy

Niezmienionej mej miłości i gdy świat tkwi w ciszy

Wieczoru, o najmilsza, wdychaj kwiatów wonie:



Zapachami wwiedzionej w kraje monotonii

Rozdzierające duszę, w klimaty agonii,

Mniej gorzkie się wydadzą zagrobowe tonie.


Odjechał, a po sobie zostawił wspomnienie

Przykre - gadów ochydnych pełzające ślady.

Bliscy powiedzą o nim trwożnie: Był on blady,

A w jego głowie drzewo zła miało korzenie.



Nikt go nie mógł ukochać: mętne tajemnice

Szumiały w jego serca purpurowej jamie...

Na swym czole miał głuche, kainowe znamie,

A jego oczy smętne były jak księżyce...



Zwykle milczał; lecz kiedy mówił, spod kurzawy

Ciemnych pojęć, słuch łowił, przerażon do głębi,

Namiętny, w ciężkiej ciszy, ostry krzyk jastrzębi

A wzrok dojrzał lecący puch z gołębic, krwawy...



Wszyscy odeń stronili, nie mając ochoty

Być w kręgach jego myśli: więc w kącie komnaty

Sam jeden ze swym cieniem, dziwne poematy

Układał, pisząc węglem smutku i zgryzoty...



Z domu wychodził rzadko - o słońca zachodzie -

I w parku szedł, wśród kwiatów, pełen zimnej pychy;

A rzędy drzew w alejach mruczały jak mnichy

Egzorcyzmy, zgadując, że Złośnik w ogrodzie...



Noce miał niespokojne; szeptał: "O Sezami

Dusz naszych, odsłoń skarbów twych złote kobierce!..."

A potem krzyczał, raniąc jakieś Dobre Serce,

I wielkie groby kopał, i łkał nad grobami...



Odjechał gdzieś daleko, na losy tułacze:

Szczerą uczuli ulgę wszyscy z tej rozłąki,

Otwarto śpiesznie okna, powiał podmuch z łąki,

I zmiótł ostałe po nim grzech i rozpacze...



Przed odjazdem napisał: "Żegnam! Za mą trumną

Nikt z was pewnie nie pójdzie?...Żyłem wedle skruchy,

I tam kędy się pietrzą Wielkich Gór łańcuchy,

Duch mój zapłonie świętą ognistą kolumną!"...