Całować cię! szalona, w szaleństwo wiodąca,

Młoda, a naznaczona chorobą! O, mego

Serca krwawiącego ślubie! Lata palącego

Znaku - gdzie wiosną znika woda nas żywiąca.



O, wgryźć się w twoje wargi, w których ślina drwiąca,

Wgryźć się w gardło i w piersi! W splot warkocza twego

Wplątać się - i chcieć ciebie! I ja pragnę tego,

Bezwstydna uczennico, i syreno drżąca,



Tak chciwie, tak leniwie - jak wierszy natłoku.

Ja, trup, statek posępny, tak nagle tonący

Wraz z duszą, jak z otchłani, w twym zielonym oku,



Ciebie, ciebie dziś pragnę, pogrążony w mroku

Przez miłość - i miłośnie o lawinie śniący

Krwawej purpury, w łonie śniegów bielejących.


Odejdź ode mnie! Smętna jest biel ciała,

A dreszcze pieszczot są długą agonią -

Dusza już moja w objęciach konała



A jeszcze nad nią łzy oczy me ronią,

A jeszcze serce me krwawi okrutnie!...

Tak, dreszcze pieszczot są długą agonią...



Słoneczna przeszłość moja zgasła smutnie,

Świątynie myśli ciemność zamieszkała,

U stóp twych świętą pohańbiłem lutnię!



Odejdź ode mnie! Smutna jest biel ciała...



(Węglem smutku i zgryzoty - VI)