Całować cię! szalona, w szaleństwo wiodąca,

Młoda, a naznaczona chorobą! O, mego

Serca krwawiącego ślubie! Lata palącego

Znaku - gdzie wiosną znika woda nas żywiąca.



O, wgryźć się w twoje wargi, w których ślina drwiąca,

Wgryźć się w gardło i w piersi! W splot warkocza twego

Wplątać się - i chcieć ciebie! I ja pragnę tego,

Bezwstydna uczennico, i syreno drżąca,



Tak chciwie, tak leniwie - jak wierszy natłoku.

Ja, trup, statek posępny, tak nagle tonący

Wraz z duszą, jak z otchłani, w twym zielonym oku,



Ciebie, ciebie dziś pragnę, pogrążony w mroku

Przez miłość - i miłośnie o lawinie śniący

Krwawej purpury, w łonie śniegów bielejących.


Magiczne blaski i fantasmagorie,

Które w mej duszy palą się od Wschodu,

Tak szarzejące, kiedy mętne norie

Zawsze długim żalem, bez powodu!...



I zdaje mi się, że w zimnej fontannie

Jestem posągiem i tulę w uścisku

Boginię białą - a płacz, bezustannie

Na nas błękitny pada wodotrysku...



I nigdy dość łez, byśmy oboje

Mogli na zawsze zniknąć wśród ich toni!...

I wiecznie z wzrostem fal nowych łez zdroje

Płyną podlewać krwawy gaj Ironii...



(Węglem smutku i zgryzoty - IV)