Całować cię! szalona, w szaleństwo wiodąca,

Młoda, a naznaczona chorobą! O, mego

Serca krwawiącego ślubie! Lata palącego

Znaku - gdzie wiosną znika woda nas żywiąca.



O, wgryźć się w twoje wargi, w których ślina drwiąca,

Wgryźć się w gardło i w piersi! W splot warkocza twego

Wplątać się - i chcieć ciebie! I ja pragnę tego,

Bezwstydna uczennico, i syreno drżąca,



Tak chciwie, tak leniwie - jak wierszy natłoku.

Ja, trup, statek posępny, tak nagle tonący

Wraz z duszą, jak z otchłani, w twym zielonym oku,



Ciebie, ciebie dziś pragnę, pogrążony w mroku

Przez miłość - i miłośnie o lawinie śniący

Krwawej purpury, w łonie śniegów bielejących.


Wieczny mnie rodzi Ogień i wyznaję Słońce:

W świątyniach jego Wschodu odprawiam obrzędy

Piękne, jak ziemia moja, gdzie kwieciste grzędy

I drzewa są sezamem owoców płonące.



Mieszkam w szałasie z mirtow i pachnącej kory

Aloesu, wiotki, radosny dom! na błękity

Otwarty, by doń weszły jasnych duchów świty

I moc życia, śmiertelnie rażąca upiory.



Niewiasta ma Praw nie zna, lecz ręką swą wieńczy

Czoło śpiewaka laurem; ma urok młodzieńczy,

Jest ową Obiecaną, co czerpie z krynicy,



Amforą smukłą, słodki napój Tajemnicy -

Więc gdy miłośnie moje ramię ją otoczy

Drży z rozkoszy, jak fala, i zamyka oczy...