Całować cię! szalona, w szaleństwo wiodąca,

Młoda, a naznaczona chorobą! O, mego

Serca krwawiącego ślubie! Lata palącego

Znaku - gdzie wiosną znika woda nas żywiąca.



O, wgryźć się w twoje wargi, w których ślina drwiąca,

Wgryźć się w gardło i w piersi! W splot warkocza twego

Wplątać się - i chcieć ciebie! I ja pragnę tego,

Bezwstydna uczennico, i syreno drżąca,



Tak chciwie, tak leniwie - jak wierszy natłoku.

Ja, trup, statek posępny, tak nagle tonący

Wraz z duszą, jak z otchłani, w twym zielonym oku,



Ciebie, ciebie dziś pragnę, pogrążony w mroku

Przez miłość - i miłośnie o lawinie śniący

Krwawej purpury, w łonie śniegów bielejących.


Czy blisko będziesz przy mnie, czy daleko,

Nie zmieni to w radość smutku mych dni:

W oczach twych bladą przymkniętych powieką,

Już położyłem umarłe swe sny.



Już pożegnałem się z twoimi usty,

A z rąk twych powiał już rozłączeń znak:

Cóż stąd, że serce, czując wszechświat pusty,

Drgnęło kurczowo, jak zraniony ptak?



Ty wiesz, kto jestem; ja - poznałem ciebie;

Oto przed nami łachman zdjętych mask:

gardła ściśnięte są, jak na pogrzebie...

Oh! jaka próżnia! jaki nędzny blask!



Gwiazdy padają, martwe, w głąb chaosu,

Widzę miłości zwłoki pełne plam -

I łkają płaczki-żałobnice losu,

Żeś tak samotna ty, że ja - tak sam!...



(Węglem smutku i zgryzoty - IX)