Nad szmerem strumieni

Skonały niezabudki;

W łanach zbóż - bławaty;

W mrocznych lasów zieleni -

Białe smutki

Konwalii.



A Zachód wieczorny się pali

W ogrodzie, kędy lilia czysta

W rezygnacji -

A na jej modlitwach żmija

Swoje pierścienie obwija,

Żałobna i promienista...



Zachód wieczorny się pali

I nie będzie księżyca i gwiazd na firmamencie:

Ogień Zachodu i zmierzchy,

W jakimś szalonym zamęcie,

Pokryją kirem drzew wierzchy -

I będą cyprysy;

Ubiorą w szkarłaty

Kwiaty -

I będą róże;

Spadną tumanem krwi, legną w popiele -

I będą maki;

i, dziwnym czarem ich -

Asfodele! 



(Węglem smutku i zgryzoty - II)


Dziś, jak i wczoraj, przemknął czas smutnie,

Jałowo, niby pusty wiatr jesienny,

Co wonny ogród obdziera okrutnie.



A stan goryczy ten trwa, wciąż niezmienny,

Od dawien dawna już!... Jestem w żałobie...

I oto piszę wyraz "Bezimienny"



Na progu życia swego, jak na grobie. 



(Węglem smutku i zgryzoty - XI)