Miłość pragnę miłować, skorom nie przeklęty,

Owa kochanka z lilią, co zna Ogród święty.



Dusza moja, pragnieniem tym uszczęśliwiona,

Jest śpiewem gwiazdy, który o zachodzie kona.



Chcę kochać lilię wiary miłością przeczystą,

Lilię, wśród cierni Krzyża drżącą, promienistą!



Bo me ziemskie miłości, tak rozdzierające

Piły już z wszystkich kwiatów rosnących pod słońcem.


O serce, serce! po co dzwonisz wciąż

Tak głośno? Bóstwo skonało w świątyni...

Z wyniosłych gmachów, patrz same ruiny,

A tylko Żebrak pozostał i Wąż...



Dokądże pragnień chmury krwawe mkną?

Azaliż ślepce ujrzą gwiazd mamidła?

Oh! niechaj Wielkich Orłów spoczną skrzydła!

Oh! myśli - niechaj nad głębiami śpią!



A dusza tęskna tak u raju bram!

Słońce w zenicie, góra w równinie

I strach, rzucony na istnień pustynie

Z oczu Łazarza, Prawdy twarz i kłam!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXI)