Miłość pragnę miłować, skorom nie przeklęty,

Owa kochanka z lilią, co zna Ogród święty.



Dusza moja, pragnieniem tym uszczęśliwiona,

Jest śpiewem gwiazdy, który o zachodzie kona.



Chcę kochać lilię wiary miłością przeczystą,

Lilię, wśród cierni Krzyża drżącą, promienistą!



Bo me ziemskie miłości, tak rozdzierające

Piły już z wszystkich kwiatów rosnących pod słońcem.


Nigdy żadnej ludzkiego żywota godzinie,

Jakie bądź ma - radosne czy posępne lice,

Nie uda się zawładnąć tobą, Paladynie!

Ty sam tylko w wytwornej duszy twej głębinie

Wielką przeznaczeń własnych kryjesz tajemnicę.





z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski