Miłość pragnę miłować, skorom nie przeklęty,

Owa kochanka z lilią, co zna Ogród święty.



Dusza moja, pragnieniem tym uszczęśliwiona,

Jest śpiewem gwiazdy, który o zachodzie kona.



Chcę kochać lilię wiary miłością przeczystą,

Lilię, wśród cierni Krzyża drżącą, promienistą!



Bo me ziemskie miłości, tak rozdzierające

Piły już z wszystkich kwiatów rosnących pod słońcem.


Ponad górami, kędy orłów gniazda,

Mój lot i moja jazda!

A na niebiosach, tej najwyższej z ksiąg,

Płomienny rapsod mego ducha,

Którego każde słowo: Gwiazda!

 

- Wieczność mnie słucha.