Jam Pani oddalonych, odwiecznych ogrodów,

Gdzie obok róż cyprysy stoją zamyślone;

Otwieram twoje okna, zbyt długo zamknione,

Na radość tchnień wiosennych i słonecznych wschodów. 



I utracona niegdyś dla ciebie przedwcześnie,

Umiem zawsze odgadnąć (o Serce pamiętne!)

Ciał nagich i przeczystych objawienia smętne,

I grzechy pośród mroków skrywane boleśnie. 



Dlatego wstań, o biedny, z przepaści tęsknoty!

Jestem życie błękitne, a gołębic loty

Białością nieskalaną wieńczą czoło moje. 



Jam oczu zachwycenie, co gwiazdy zapala,

Mój uśmiech opiekuńczy od ziemi wyzwala,

I daje nieodmiennych posągów spokoje.

                                     

tłum. Stanisław Korab-Brzozowski


Czarny mój okręt, żagle jego czarne;

Złośliwe morze wzdyma swą głębinę...

Niebo posępne, chmurami ciężarne -

               Ale ja płynę!



Ostatni ląd mnie odepchnął od brzegu,

Ostatnią wyspę - ominąłem z śmiechem

A śmiech, odbity, grzmiał na fal szeregu

               Szyderczym echem...



Płynę, aż wiry Magnetycznej Góry

Wciągną mnie w swoje czarnoksięskie wpływy:

Statku wiązania prysną, lecz z natury

               Ja będę żywy,



Albowiem jestem z twardego żelaza!

- I śnić na dziwnej góry będę wierzchu,

I w zachwyceniu tam ujrzę Pegaza,

               Krwawego zmierzchu



Od purpurowych dwóch skrzydeł ogromnych!

- Krzyknę! i wziąwszy w karb płomienne Zwierzę,

Ja, com był tutaj z włóczęgów bezdomnych,

               W niebo uderzę! 



(Symbole XXIII)