Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze.



I badam, schylony, przyszłość naszą w szlakach,

Które los rozrzucił po bezgwiezdnej toni:

Może jaka pomoc jest teraz w pogoni?

Może jeszcze jakaś nadzieja lśni w znakach?



Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XII)


Jam Pani oddalonych, odwiecznych ogrodów,

Gdzie obok róż cyprysy stoją zamyślone;

Otwieram twoje okna, zbyt długo zamknione,

Na radość tchnień wiosennych i słonecznych wschodów. 



I utracona niegdyś dla ciebie przedwcześnie,

Umiem zawsze odgadnąć (o Serce pamiętne!)

Ciał nagich i przeczystych objawienia smętne,

I grzechy pośród mroków skrywane boleśnie. 



Dlatego wstań, o biedny, z przepaści tęsknoty!

Jestem życie błękitne, a gołębic loty

Białością nieskalaną wieńczą czoło moje. 



Jam oczu zachwycenie, co gwiazdy zapala,

Mój uśmiech opiekuńczy od ziemi wyzwala,

I daje nieodmiennych posągów spokoje.

                                     

tłum. Stanisław Korab-Brzozowski