Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze.



I badam, schylony, przyszłość naszą w szlakach,

Które los rozrzucił po bezgwiezdnej toni:

Może jaka pomoc jest teraz w pogoni?

Może jeszcze jakaś nadzieja lśni w znakach?



Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XII)


Strzaskali łuki swoje waleczni łucznicy.

Zwycięstwo - wiarołomców staje się udziałem.

O, zali Francja...Francja Joanny Dziewicy

Nie spełni dziejów bożym rozkazaniem całem?

Zawierz, poeto, nadal sławie Bojownicy!





z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski