Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze.



I badam, schylony, przyszłość naszą w szlakach,

Które los rozrzucił po bezgwiezdnej toni:

Może jaka pomoc jest teraz w pogoni?

Może jeszcze jakaś nadzieja lśni w znakach?



Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XII)


Ach! któż mię oswobodzi od złych potęg nocy?

Jaki anioł, odwieczne pragnienie mej duszy,

Jednym swoim spojrzeniem szatany rozprószy?

Ach! któż mię oswobodzi od złych potęg nocy?



Oto trzeba już zdmuchnąć ten nędzny kaganiec,

Który smutną parodią dnia próżno mnie łudzi:

Wiem, że duch ów  promienny nigdy się nie zbudzi

I oto trzeba zdmuchnąć ten nędzny kaganiec!



Wielkie morze ciemności! ciężkie, głuche fale...

Serce, krwawa orkiestra, gra hymn pożegnania...

Hej! na pokład! na pokład, myśli bez świtania,

I płyńmy przez posępne, głuche, ciężkie fale!

 

(Węglem smutku i zgryzoty XXIV)