Ja uwięziona w lochu

I smutna jak ballada,

Anielska lilia blada

Kwitnąca w mroku.



Nie widzę już błękitów,

Ni słońca, ni księżyca;

Zakryłam swoje lica,

Rodzica smętnych.



A czasu wciąż bezmiary,

Na mą zbolałą głowę

Długie godziny nowe

Sypią, jak popiół.



I legnę pośród prochu,

I skończę jak ballada,

I jako lampa blada

Zgasnę o zmierzchu...



O ty, co z życia zdroju

Pić idziesz rozkosz karła,

Przechodniu! patrz, już zmarła...

Może twa dusza?



(Węglem smutku i zgryzoty - XVII)


Hymny brzmiące w świątyniach, uroki ofiarne,

Szmery modlitw, lecące w gwieździste sklepienia,

Wszystko się krzywi, zmienia w wołania cmentarne,

W bluźnierstwa, krzyki, łkania, szerokie rzężenia!



Biada! biada! ma czaszka jest karczmą zbutwiałą,

Której szyld, uderzany wietrzana nawałą,

Jęcząc, dygocąc, woła gehennę zgłodniałą!



Szatany! wiedźmy! mary! pękają wierzeje!

A chuć jakaś okropna w powietrzu się chwieje,

A ma dusza, nie mając gdzie uciec, truchleje!



(Węglem smutku i zgryzoty XXIII)