Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Ja uwięziona w lochu

I smutna jak ballada,

Anielska lilia blada

Kwitnąca w mroku.



Nie widzę już błękitów,

Ni słońca, ni księżyca;

Zakryłam swoje lica,

Rodzica smętnych.



A czasu wciąż bezmiary,

Na mą zbolałą głowę

Długie godziny nowe

Sypią, jak popiół.



I legnę pośród prochu,

I skończę jak ballada,

I jako lampa blada

Zgasnę o zmierzchu...



O ty, co z życia zdroju

Pić idziesz rozkosz karła,

Przechodniu! patrz, już zmarła...

Może twa dusza?



(Węglem smutku i zgryzoty - XVII)


Rokhu! bajeczny gryfie orientalnych marzeń,

Któryś Syndbada wyrwał lotem swej potęgi

Z ostrowia, gdzie nie było ducha, i w gwiazd kręgi

Rzucił i nurzał w rozkosz niebiańskich przerażeń!

 

Rokhu! straszy zjadaczu wężów! oto wrażeń

Codziennych płazów zdradnie wokół mnie lśnią pręgi,

A przed blaskiem mych oczu puste widnokręgi,

A moja głowa płonie głodem wielkich zdarzeń!

 

O! rozwiń nad mym czołem skrzydeł swych wachlarze

I porwij, kędy gorą słońc, planet ołtarze

I hymn Duszy Powszechnej brzmi, po trzykroć święty!

 

A jeśli mą nicością pęd twój latający

Wstrzymam - to ciśnij w wąwóz klejnotami lśniący,

Niechaj roztrzaskam czaszkę  mą o diamenty!


Ach, jak często się kończy hymn życia głęboki

Wykrzyknikiem cyprysów ciemnym, wśród cmentarzy!

Ach, jak często łka we mnie, kryjąc wstyd swej twarzy,

Smutna madonna pieśni tej nędznej epoki!



A jak tak ukochałem świetlane uroki

Wasze, o gwiazdy, lśniące, kiedy coraz szarzej!

A jam tak czcił, o słońce, moc twą, co się żarzy

Na niebiosach, by tryumfem ognia razić mroki!



A oto teraz światła trudnię się gaszeniem

I śniąc o białej magii wieczystych południ,

Uganiam się, smutny szaleniec, za cieniem...



Noc posępna w dziedzinach myśli mojej gości,

A dusza moja leży na dnie ciemnej studni,

Niby upadła gwiazda, łza nieskończoności!...



(Węglem smutku i zgryzoty  I)