Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Ja uwięziona w lochu

I smutna jak ballada,

Anielska lilia blada

Kwitnąca w mroku.



Nie widzę już błękitów,

Ni słońca, ni księżyca;

Zakryłam swoje lica,

Rodzica smętnych.



A czasu wciąż bezmiary,

Na mą zbolałą głowę

Długie godziny nowe

Sypią, jak popiół.



I legnę pośród prochu,

I skończę jak ballada,

I jako lampa blada

Zgasnę o zmierzchu...



O ty, co z życia zdroju

Pić idziesz rozkosz karła,

Przechodniu! patrz, już zmarła...

Może twa dusza?



(Węglem smutku i zgryzoty - XVII)


A więc na zawsze żegnasz mię? To dobrze.

Pokój niech będzie z tobą, piękna pani.

Czy z tobą rozstać się boleśnie rani?

Z żyjących jestem: wszystko zniosę chrobrze.



Oto jest pierścień, odbierz. Kamień złoty,

Jak lustro w ramie srebrzystej, majaczy;

Oto są listy, mówiące inaczej

Niźli twe usta...Stylistyczne zwroty.



Nie szydzę, pani. Wierzyłem niezłomnie

W wszystkie twe słowa: "Kochaj mnie wieczyście!

Wiosna! Na drzewach, patrz, pachnące liście!

Wiatr szumi! Słońce świeci! O, pójdź do mnie!"



Lecz nim odejdziesz, pozwól, w twoje oczy

Raz jeszcze spojrzę. Ich czarem spowity,

Mówiłem zawsze: "Żywe chryzolity,

Lśniące w głębinach miłosnej roztoczy..."



Lecz nim odejdziesz, pozwól, niech popieszczę

Twoje przesłodkie, rytmiczne kolana,

Niechaj zmysłowe zaśpiewam hosana!

Na twoim łonie, gdzie jest blask i dreszcze!



I myśleć, że tam jakieś bezimieńce

Wtargną do twojej piękności świątyni,

I pośród tłumu, tej ducha pustyni,

Zgasną na twoim czole - moje wieńce!...



O, żegnaj, żegnaj! Odsunę wrzeciądze,

Otworzę wrota serca, gdzie, wśród mgławic

Szumnej purpury, lśnią pęki błyskawic

I w harfę życia dzwonią moje żądze!



Odejdź! Ostrożnie! Zapalę płomienie,

Bo ciemność nocy głęboko się szerzy -

A ty w dół idąc za szczytów mej wieży,

Potknąć się możesz i runąć w bezdenie...



(Węglem smutku i zgryzoty VIII)


Ach, jak często się kończy hymn życia głęboki

Wykrzyknikiem cyprysów ciemnym, wśród cmentarzy!

Ach, jak często łka we mnie, kryjąc wstyd swej twarzy,

Smutna madonna pieśni tej nędznej epoki!



A jak tak ukochałem świetlane uroki

Wasze, o gwiazdy, lśniące, kiedy coraz szarzej!

A jam tak czcił, o słońce, moc twą, co się żarzy

Na niebiosach, by tryumfem ognia razić mroki!



A oto teraz światła trudnię się gaszeniem

I śniąc o białej magii wieczystych południ,

Uganiam się, smutny szaleniec, za cieniem...



Noc posępna w dziedzinach myśli mojej gości,

A dusza moja leży na dnie ciemnej studni,

Niby upadła gwiazda, łza nieskończoności!...



(Węglem smutku i zgryzoty  I)