Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Ja uwięziona w lochu

I smutna jak ballada,

Anielska lilia blada

Kwitnąca w mroku.



Nie widzę już błękitów,

Ni słońca, ni księżyca;

Zakryłam swoje lica,

Rodzica smętnych.



A czasu wciąż bezmiary,

Na mą zbolałą głowę

Długie godziny nowe

Sypią, jak popiół.



I legnę pośród prochu,

I skończę jak ballada,

I jako lampa blada

Zgasnę o zmierzchu...



O ty, co z życia zdroju

Pić idziesz rozkosz karła,

Przechodniu! patrz, już zmarła...

Może twa dusza?



(Węglem smutku i zgryzoty - XVII)


A więc lazur na zawsze zamknął swoje wrota

Dla mych oczu? A chmury ciężkie, głuche, mętne,

Wypijają, powoli, płacze me namiętne?

A żałobą wieczystą jest moja tęsknota

Do gwiazd? A czarne ptaki myśli moje smętne?

I trumna ołowiana sny mego żywota?



A więc na jasne włosy moje, piasku szary,

Padaj, powoli padaj, na znak, żem motłochem!

Na znak, iż przed i za mną jałowe obszary

Wysiłków bezowocnych, zakończonych szlochem!

Na znak, żem trupem dojrzał dla robaków chmary!

Na znak, iż me jestestwo całe - nędznym prochem!



A wy, o moje usta! bądźcie jak więzienie

Na siedem twardych pieczęci milczenia zamknięte,

Aby to wasze słowo, nędzne i przeklęte,

W krtani wiecznie ugrzęzło, iż jest jak skomlenie

Psów rozczołganych w błocie! jak łono pomięte



A ty, o moje duszo! nie trudź się daremnie:

Odleć, jak odlatują cmentarniane ptaki,

W dal, bez kras i białości...Precz już, precz ode mnie!

Zgaśnij, jak gasną zwiędłe w moczarach majaki!

Spadnij w niezmiernej nocy niezgłębione ciemnie

I zgiń! Z dawna nicości tyś nosząca znaki!



(Węglem smutku i zgryzoty XXV)


Ach, jak często się kończy hymn życia głęboki

Wykrzyknikiem cyprysów ciemnym, wśród cmentarzy!

Ach, jak często łka we mnie, kryjąc wstyd swej twarzy,

Smutna madonna pieśni tej nędznej epoki!



A jak tak ukochałem świetlane uroki

Wasze, o gwiazdy, lśniące, kiedy coraz szarzej!

A jam tak czcił, o słońce, moc twą, co się żarzy

Na niebiosach, by tryumfem ognia razić mroki!



A oto teraz światła trudnię się gaszeniem

I śniąc o białej magii wieczystych południ,

Uganiam się, smutny szaleniec, za cieniem...



Noc posępna w dziedzinach myśli mojej gości,

A dusza moja leży na dnie ciemnej studni,

Niby upadła gwiazda, łza nieskończoności!...



(Węglem smutku i zgryzoty  I)