Im częściej człowiek myślą w próżnię życia wchodzi,

Widzi, jak sny spadają w nicości głębiny:

Nic bezmiernej tęsknoty smutku nie łagodzi

I nic nie pociesza stroskanej godziny!



Wiecznie znane już brzegi, niezmienne pejzaże,

Biegi wód zamyślonych, kędy łabędź płynie -

I żadna niespodzianka - wciąż te same twarze,

Nie dające dźwięku nowego godzinie!



I zawsze, z powolnością, podobną do słoty

Płaczącej w dni jesienne - gdzie przedmieścia sine,

Jakiś młyn, miarowymi swych skrzydeł obroty,

Krąży bezustannie i miele godzinę!



(Węglem smutku i zgryzoty - XIV)


O ty, anielski mój Zmarły!

Gwiazdy zgaszone przedwcześnie,

Oczy się twoje zawarły,

A takiś cudny, jak we śnie!...

- Narzekam, który boleśnie

Uczciłem zimne twe zwłoki -



(Nieznanej otchłani mroki

Rzucają śmierci kagańce...)



O losy, losy! Wybrańce

Życia ludzkiego odchodzą

Niby widmowi wędrowce,

A nim się inni narodzą,

Pełne już będą grobowce!...