Im częściej człowiek myślą w próżnię życia wchodzi,

Widzi, jak sny spadają w nicości głębiny:

Nic bezmiernej tęsknoty smutku nie łagodzi

I nic nie pociesza stroskanej godziny!



Wiecznie znane już brzegi, niezmienne pejzaże,

Biegi wód zamyślonych, kędy łabędź płynie -

I żadna niespodzianka - wciąż te same twarze,

Nie dające dźwięku nowego godzinie!



I zawsze, z powolnością, podobną do słoty

Płaczącej w dni jesienne - gdzie przedmieścia sine,

Jakiś młyn, miarowymi swych skrzydeł obroty,

Krąży bezustannie i miele godzinę!



(Węglem smutku i zgryzoty - XIV)


Nad szmerem strumieni

Skonały niezabudki;

W łanach zbóż - bławaty;

W mrocznych lasów zieleni -

Białe smutki

Konwalii.



A Zachód wieczorny się pali

W ogrodzie, kędy lilia czysta

W rezygnacji -

A na jej modlitwach żmija

Swoje pierścienie obwija,

Żałobna i promienista...



Zachód wieczorny się pali

I nie będzie księżyca i gwiazd na firmamencie:

Ogień Zachodu i zmierzchy,

W jakimś szalonym zamęcie,

Pokryją kirem drzew wierzchy -

I będą cyprysy;

Ubiorą w szkarłaty

Kwiaty -

I będą róże;

Spadną tumanem krwi, legną w popiele -

I będą maki;

i, dziwnym czarem ich -

Asfodele! 



(Węglem smutku i zgryzoty - II)