Im częściej człowiek myślą w próżnię życia wchodzi,

Widzi, jak sny spadają w nicości głębiny:

Nic bezmiernej tęsknoty smutku nie łagodzi

I nic nie pociesza stroskanej godziny!



Wiecznie znane już brzegi, niezmienne pejzaże,

Biegi wód zamyślonych, kędy łabędź płynie -

I żadna niespodzianka - wciąż te same twarze,

Nie dające dźwięku nowego godzinie!



I zawsze, z powolnością, podobną do słoty

Płaczącej w dni jesienne - gdzie przedmieścia sine,

Jakiś młyn, miarowymi swych skrzydeł obroty,

Krąży bezustannie i miele godzinę!



(Węglem smutku i zgryzoty - XIV)


Magiczne blaski i fantasmagorie,

Które w mej duszy palą się od Wschodu,

Tak szarzejące, kiedy mętne norie

Zawsze długim żalem, bez powodu!...



I zdaje mi się, że w zimnej fontannie

Jestem posągiem i tulę w uścisku

Boginię białą - a płacz, bezustannie

Na nas błękitny pada wodotrysku...



I nigdy dość łez, byśmy oboje

Mogli na zawsze zniknąć wśród ich toni!...

I wiecznie z wzrostem fal nowych łez zdroje

Płyną podlewać krwawy gaj Ironii...



(Węglem smutku i zgryzoty - IV)