Im częściej człowiek myślą w próżnię życia wchodzi,

Widzi, jak sny spadają w nicości głębiny:

Nic bezmiernej tęsknoty smutku nie łagodzi

I nic nie pociesza stroskanej godziny!



Wiecznie znane już brzegi, niezmienne pejzaże,

Biegi wód zamyślonych, kędy łabędź płynie -

I żadna niespodzianka - wciąż te same twarze,

Nie dające dźwięku nowego godzinie!



I zawsze, z powolnością, podobną do słoty

Płaczącej w dni jesienne - gdzie przedmieścia sine,

Jakiś młyn, miarowymi swych skrzydeł obroty,

Krąży bezustannie i miele godzinę!



(Węglem smutku i zgryzoty - XIV)


Śpiewajmy Ognia Świętego objawy,

Od których życie, wiedza, moc powstała:

Słońce i Gwiazdy i Księżyc złotawy -

            Wiecznie im chwała!



Śpiewajmy Ognia Świętego objawy!



Niechaj nad nami kwitną Gwiazdy Boże,

Abyśmy duszy naszej nie splamili:

Ona ma białość na ciemnym jeziorze

            Przedziwnej lilii.



Niechaj nad nami kwitną Gwiazdy Boże!



Niechaj nad nami świeci Łuk Księżyca,

Aby, w powoje srebrne owinięta,

Szła dusza nasza, wieczna wędrownica,

            Która pamięta...



Niechaj nad nami świeci Łuk Księżyca!



Niechaj nad nami płonie Wielkie Słońce,

Byśmy nie legli wśród smutków popiołów,

Lecz byli duchem, jak orły, lecące

            Do Archaniołów!



Niechaj nad nami płonie Wielkie Słońce!