I na śmierci czekając przyjście, ległem w grobie...

Aż Głos:

             "Iżeś ty jeszcze moc miał rzeknąć sobie:

Nikczemnym jest", Łazarzu! wyprostuj swe kroki

I idź! Oto rozedrę Słowem Moim mroki

I ich ciężkie łachmany, co skryły twą głowę.

I objawię ci wielkie strumienie ogniowe,

Abyś się w nich wykąpał i wyszedł bez zmazy

Na puszczę, gdzie pilnym bądź na Znak i Rozkazy 

    

(Węglem smutku i zgryzoty - XXVI )


Objęłaś życie moje w posiadanie

I zapachniały mi czary twych włosów...

Lecz wnet w rozłączeń rzuciłaś otchłanie

Żyjącą miłość mą, słoneczność losów!



I nigdy sen już nie zamknie mi powiek,

I ciągle słyszę serca swego bicie,

I będę jako tajemniczy człowiek,

Który po śmierci patrzy w swoje życie...



(Węglem smutku i zgryzoty - VII)