I na śmierci czekając przyjście, ległem w grobie...

Aż Głos:

             "Iżeś ty jeszcze moc miał rzeknąć sobie:

Nikczemnym jest", Łazarzu! wyprostuj swe kroki

I idź! Oto rozedrę Słowem Moim mroki

I ich ciężkie łachmany, co skryły twą głowę.

I objawię ci wielkie strumienie ogniowe,

Abyś się w nich wykąpał i wyszedł bez zmazy

Na puszczę, gdzie pilnym bądź na Znak i Rozkazy 

    

(Węglem smutku i zgryzoty - XXVI )


Oto co rozkazuje głosić mistrz mój Słowo

(Niech będzie pochwalone!): O Dusze - Mówiące!

Kierujcie tęsknot waszych lot na Święte Słońce:

Ono Pańskiego z wami Przymierza odnową.



Czyż na to nas rzuciła w światłość przedwiekową

Dłoń Mocy, której godła na niebie są lśniące,

Abyście legły jako kamienie milczące,

Strącone z gmachów życia w przepaść bezechową?



O, wstać z hejnałem siły! Rozedrzeć te krepy

Waszych żałobnych nocy! W ogród zmienić stepy,

Niechaj na piaskach płoną Gorejące Krzaki!



Albowiem czas już bliski i zjawią się znaki,

I biada słabym! Rywal stłucze im w czerepy

Czaszki i w nich zasieje kwiaty swe - robaki!