I ciepły jeszcze, purpurowy sznur,

Płynący z łona zranionego słońca,

Sączy się, cicho, po szczelinach gór,

O moje oczy! i już noc bez końca...



Z lękiem się kryje wszelki ziemi twór;

Serc przerażonych zamknęły się wrota -

I pustynia głucha zamieszkała dwór,

I rozpaczliwa w ciemności golgota...



Wiec na toż Ognia zdobyliście łup,

Złodzieje bogów, o Prometeuszu?

Oh! niechaj na zawsze wieczysty grób

Pochłonie nasze biedne ludzkie dusze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXII)


Objęłaś życie moje w posiadanie

I zapachniały mi czary twych włosów...

Lecz wnet w rozłączeń rzuciłaś otchłanie

Żyjącą miłość mą, słoneczność losów!



I nigdy sen już nie zamknie mi powiek,

I ciągle słyszę serca swego bicie,

I będę jako tajemniczy człowiek,

Który po śmierci patrzy w swoje życie...



(Węglem smutku i zgryzoty - VII)