I ciepły jeszcze, purpurowy sznur,

Płynący z łona zranionego słońca,

Sączy się, cicho, po szczelinach gór,

O moje oczy! i już noc bez końca...



Z lękiem się kryje wszelki ziemi twór;

Serc przerażonych zamknęły się wrota -

I pustynia głucha zamieszkała dwór,

I rozpaczliwa w ciemności golgota...



Wiec na toż Ognia zdobyliście łup,

Złodzieje bogów, o Prometeuszu?

Oh! niechaj na zawsze wieczysty grób

Pochłonie nasze biedne ludzkie dusze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXII)


Nad szmerem strumieni

Skonały niezabudki;

W łanach zbóż - bławaty;

W mrocznych lasów zieleni -

Białe smutki

Konwalii.



A Zachód wieczorny się pali

W ogrodzie, kędy lilia czysta

W rezygnacji -

A na jej modlitwach żmija

Swoje pierścienie obwija,

Żałobna i promienista...



Zachód wieczorny się pali

I nie będzie księżyca i gwiazd na firmamencie:

Ogień Zachodu i zmierzchy,

W jakimś szalonym zamęcie,

Pokryją kirem drzew wierzchy -

I będą cyprysy;

Ubiorą w szkarłaty

Kwiaty -

I będą róże;

Spadną tumanem krwi, legną w popiele -

I będą maki;

i, dziwnym czarem ich -

Asfodele! 



(Węglem smutku i zgryzoty - II)