I ciepły jeszcze, purpurowy sznur,

Płynący z łona zranionego słońca,

Sączy się, cicho, po szczelinach gór,

O moje oczy! i już noc bez końca...



Z lękiem się kryje wszelki ziemi twór;

Serc przerażonych zamknęły się wrota -

I pustynia głucha zamieszkała dwór,

I rozpaczliwa w ciemności golgota...



Wiec na toż Ognia zdobyliście łup,

Złodzieje bogów, o Prometeuszu?

Oh! niechaj na zawsze wieczysty grób

Pochłonie nasze biedne ludzkie dusze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXII)


Może dzwoniono, a ja nie słyszałem?

Może wołano, a ja byłem we śnie?

A na żywota tle opustoszałem

Widnieje napis, płonący boleśnie:

Może dzwoniono? lecz nie usłyszałem

Może wołano? a ja byłem we śnie...



(Węglem smutku i zgryzoty - XV)