I ciepły jeszcze, purpurowy sznur,

Płynący z łona zranionego słońca,

Sączy się, cicho, po szczelinach gór,

O moje oczy! i już noc bez końca...



Z lękiem się kryje wszelki ziemi twór;

Serc przerażonych zamknęły się wrota -

I pustynia głucha zamieszkała dwór,

I rozpaczliwa w ciemności golgota...



Wiec na toż Ognia zdobyliście łup,

Złodzieje bogów, o Prometeuszu?

Oh! niechaj na zawsze wieczysty grób

Pochłonie nasze biedne ludzkie dusze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXII)


Oto co rozkazuje głosić mistrz mój Słowo

(Niech będzie pochwalone!): O Dusze - Mówiące!

Kierujcie tęsknot waszych lot na Święte Słońce:

Ono Pańskiego z wami Przymierza odnową.



Czyż na to nas rzuciła w światłość przedwiekową

Dłoń Mocy, której godła na niebie są lśniące,

Abyście legły jako kamienie milczące,

Strącone z gmachów życia w przepaść bezechową?



O, wstać z hejnałem siły! Rozedrzeć te krepy

Waszych żałobnych nocy! W ogród zmienić stepy,

Niechaj na piaskach płoną Gorejące Krzaki!



Albowiem czas już bliski i zjawią się znaki,

I biada słabym! Rywal stłucze im w czerepy

Czaszki i w nich zasieje kwiaty swe - robaki!