I ciepły jeszcze, purpurowy sznur,

Płynący z łona zranionego słońca,

Sączy się, cicho, po szczelinach gór,

O moje oczy! i już noc bez końca...



Z lękiem się kryje wszelki ziemi twór;

Serc przerażonych zamknęły się wrota -

I pustynia głucha zamieszkała dwór,

I rozpaczliwa w ciemności golgota...



Wiec na toż Ognia zdobyliście łup,

Złodzieje bogów, o Prometeuszu?

Oh! niechaj na zawsze wieczysty grób

Pochłonie nasze biedne ludzkie dusze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXII)


Czy blisko będziesz przy mnie, czy daleko,

Nie zmieni to w radość smutku mych dni:

W oczach twych bladą przymkniętych powieką,

Już położyłem umarłe swe sny.



Już pożegnałem się z twoimi usty,

A z rąk twych powiał już rozłączeń znak:

Cóż stąd, że serce, czując wszechświat pusty,

Drgnęło kurczowo, jak zraniony ptak?



Ty wiesz, kto jestem; ja - poznałem ciebie;

Oto przed nami łachman zdjętych mask:

gardła ściśnięte są, jak na pogrzebie...

Oh! jaka próżnia! jaki nędzny blask!



Gwiazdy padają, martwe, w głąb chaosu,

Widzę miłości zwłoki pełne plam -

I łkają płaczki-żałobnice losu,

Żeś tak samotna ty, że ja - tak sam!...



(Węglem smutku i zgryzoty - IX)