Hymny brzmiące w świątyniach, uroki ofiarne,

Szmery modlitw, lecące w gwieździste sklepienia,

Wszystko się krzywi, zmienia w wołania cmentarne,

W bluźnierstwa, krzyki, łkania, szerokie rzężenia!



Biada! biada! ma czaszka jest karczmą zbutwiałą,

Której szyld, uderzany wietrzana nawałą,

Jęcząc, dygocąc, woła gehennę zgłodniałą!



Szatany! wiedźmy! mary! pękają wierzeje!

A chuć jakaś okropna w powietrzu się chwieje,

A ma dusza, nie mając gdzie uciec, truchleje!



(Węglem smutku i zgryzoty XXIII)


Jam Pani oddalonych, odwiecznych ogrodów,

Gdzie obok róż cyprysy stoją zamyślone;

Otwieram twoje okna, zbyt długo zamknione,

Na radość tchnień wiosennych i słonecznych wschodów. 



I utracona niegdyś dla ciebie przedwcześnie,

Umiem zawsze odgadnąć (o Serce pamiętne!)

Ciał nagich i przeczystych objawienia smętne,

I grzechy pośród mroków skrywane boleśnie. 



Dlatego wstań, o biedny, z przepaści tęsknoty!

Jestem życie błękitne, a gołębic loty

Białością nieskalaną wieńczą czoło moje. 



Jam oczu zachwycenie, co gwiazdy zapala,

Mój uśmiech opiekuńczy od ziemi wyzwala,

I daje nieodmiennych posągów spokoje.

                                     

tłum. Stanisław Korab-Brzozowski