Hymny brzmiące w świątyniach, uroki ofiarne,

Szmery modlitw, lecące w gwieździste sklepienia,

Wszystko się krzywi, zmienia w wołania cmentarne,

W bluźnierstwa, krzyki, łkania, szerokie rzężenia!



Biada! biada! ma czaszka jest karczmą zbutwiałą,

Której szyld, uderzany wietrzana nawałą,

Jęcząc, dygocąc, woła gehennę zgłodniałą!



Szatany! wiedźmy! mary! pękają wierzeje!

A chuć jakaś okropna w powietrzu się chwieje,

A ma dusza, nie mając gdzie uciec, truchleje!



(Węglem smutku i zgryzoty XXIII)


Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze.



I badam, schylony, przyszłość naszą w szlakach,

Które los rozrzucił po bezgwiezdnej toni:

Może jaka pomoc jest teraz w pogoni?

Może jeszcze jakaś nadzieja lśni w znakach?



Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XII)