Hymny brzmiące w świątyniach, uroki ofiarne,

Szmery modlitw, lecące w gwieździste sklepienia,

Wszystko się krzywi, zmienia w wołania cmentarne,

W bluźnierstwa, krzyki, łkania, szerokie rzężenia!



Biada! biada! ma czaszka jest karczmą zbutwiałą,

Której szyld, uderzany wietrzana nawałą,

Jęcząc, dygocąc, woła gehennę zgłodniałą!



Szatany! wiedźmy! mary! pękają wierzeje!

A chuć jakaś okropna w powietrzu się chwieje,

A ma dusza, nie mając gdzie uciec, truchleje!



(Węglem smutku i zgryzoty XXIII)


Bratem jeszcze nie jestem tego, co skazany

By opłakiwać życie; we mnie życie wzbiera.

Lecz przecie idę naprzód, polem, gdzie się zbiera

Z pokorą, dobrotliwie, zwiędłych lilii łany.



I tak się pochyliłem, jak powiewne cienie

W tchnące wieczystą nudą spowite całuny,

I pod sklepieniem pustym, bez gwiazd lśniących łuny,

Czarne róże zrywałem, uśpiony marzeniem.



Zabierz ten chłodny bukiet, niby znak najwyższy

Niezmienionej mej miłości i gdy świat tkwi w ciszy

Wieczoru, o najmilsza, wdychaj kwiatów wonie:



Zapachami wwiedzionej w kraje monotonii

Rozdzierające duszę, w klimaty agonii,

Mniej gorzkie się wydadzą zagrobowe tonie.