Dziś, jak i wczoraj, przemknął czas smutnie,

Jałowo, niby pusty wiatr jesienny,

Co wonny ogród obdziera okrutnie.



A stan goryczy ten trwa, wciąż niezmienny,

Od dawien dawna już!... Jestem w żałobie...

I oto piszę wyraz "Bezimienny"



Na progu życia swego, jak na grobie. 



(Węglem smutku i zgryzoty - XI)


Nigdy żadnej ludzkiego żywota godzinie,

Jakie bądź ma - radosne czy posępne lice,

Nie uda się zawładnąć tobą, Paladynie!

Ty sam tylko w wytwornej duszy twej głębinie

Wielką przeznaczeń własnych kryjesz tajemnicę.





z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski