Dziś, jak i wczoraj, przemknął czas smutnie,

Jałowo, niby pusty wiatr jesienny,

Co wonny ogród obdziera okrutnie.



A stan goryczy ten trwa, wciąż niezmienny,

Od dawien dawna już!... Jestem w żałobie...

I oto piszę wyraz "Bezimienny"



Na progu życia swego, jak na grobie. 



(Węglem smutku i zgryzoty - XI)


Magiczne blaski i fantasmagorie,

Które w mej duszy palą się od Wschodu,

Tak szarzejące, kiedy mętne norie

Zawsze długim żalem, bez powodu!...



I zdaje mi się, że w zimnej fontannie

Jestem posągiem i tulę w uścisku

Boginię białą - a płacz, bezustannie

Na nas błękitny pada wodotrysku...



I nigdy dość łez, byśmy oboje

Mogli na zawsze zniknąć wśród ich toni!...

I wiecznie z wzrostem fal nowych łez zdroje

Płyną podlewać krwawy gaj Ironii...



(Węglem smutku i zgryzoty - IV)