Dziś, jak i wczoraj, przemknął czas smutnie,

Jałowo, niby pusty wiatr jesienny,

Co wonny ogród obdziera okrutnie.



A stan goryczy ten trwa, wciąż niezmienny,

Od dawien dawna już!... Jestem w żałobie...

I oto piszę wyraz "Bezimienny"



Na progu życia swego, jak na grobie. 



(Węglem smutku i zgryzoty - XI)


Próżne nam były Kasandry wołania,

I oto - Styksu groźne przed nami koliska.

Czy jednak już nie bliski cudu zmartwychwstania

Feniks nowy z popiołów tego cmentarzyska?

O, nieszczęśni! nauczcie się sztuki czekania.



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski