A przede wszystkim ty, więcej pokory

W sobie na przyszłość miej. Nie bądź tak skory

Do wykrzykników: Słońce! Szczyty! Lazury!

Bo jeśli orłów mieszkaniem są góry,

To wiedz, że także są miejscem żałoby,

Na którym ludów rzesza stawia - groby...



(A gdyby ojciec twój miał tam swą trumnę,

Czybyś ty często szedł na wichry dumne?)



Patrz się na jezior spokojne zwierciadło:

Anielsko wierne odbija widziadło

Wysokich światów, a tak pełne ciszy,

Iż dusza twoja wyraźnie usłyszy,

Jak cicho szepczą, śląc wonne ofiary,

Śnieżystej lilii kwiat i nenufary...


Bratem jeszcze nie jestem tego, co skazany

By opłakiwać życie; we mnie życie wzbiera.

Lecz przecie idę naprzód, polem, gdzie się zbiera

Z pokorą, dobrotliwie, zwiędłych lilii łany.



I tak się pochyliłem, jak powiewne cienie

W tchnące wieczystą nudą spowite całuny,

I pod sklepieniem pustym, bez gwiazd lśniących łuny,

Czarne róże zrywałem, uśpiony marzeniem.



Zabierz ten chłodny bukiet, niby znak najwyższy

Niezmienionej mej miłości i gdy świat tkwi w ciszy

Wieczoru, o najmilsza, wdychaj kwiatów wonie:



Zapachami wwiedzionej w kraje monotonii

Rozdzierające duszę, w klimaty agonii,

Mniej gorzkie się wydadzą zagrobowe tonie.