Rokhu! bajeczny gryfie orientalnych marzeń,

Któryś Syndbada wyrwał lotem swej potęgi

Z ostrowia, gdzie nie było ducha, i w gwiazd kręgi

Rzucił i nurzał w rozkosz niebiańskich przerażeń!

 

Rokhu! straszy zjadaczu wężów! oto wrażeń

Codziennych płazów zdradnie wokół mnie lśnią pręgi,

A przed blaskiem mych oczu puste widnokręgi,

A moja głowa płonie głodem wielkich zdarzeń!

 

O! rozwiń nad mym czołem skrzydeł swych wachlarze

I porwij, kędy gorą słońc, planet ołtarze

I hymn Duszy Powszechnej brzmi, po trzykroć święty!

 

A jeśli mą nicością pęd twój latający

Wstrzymam - to ciśnij w wąwóz klejnotami lśniący,

Niechaj roztrzaskam czaszkę  mą o diamenty!


Magiczne blaski i fantasmagorie,

Które w mej duszy palą się od Wschodu,

Tak szarzejące, kiedy mętne norie

Zawsze długim żalem, bez powodu!...



I zdaje mi się, że w zimnej fontannie

Jestem posągiem i tulę w uścisku

Boginię białą - a płacz, bezustannie

Na nas błękitny pada wodotrysku...



I nigdy dość łez, byśmy oboje

Mogli na zawsze zniknąć wśród ich toni!...

I wiecznie z wzrostem fal nowych łez zdroje

Płyną podlewać krwawy gaj Ironii...



(Węglem smutku i zgryzoty - IV)