Kocham! Goreję! - Milcz ty! tak mowa jest pusta!

Serce grzmi, łono dyszy, w głębiach, nawałnicą!

Ach! przymruż lśniące ognie oczu, tygrysico!

Ach! daj mi kąsać żywe kwiaty, twoje usta!

Niechaj twą kibić ścisnę ramion mych obręczą,

A mleczne bryzgi moich gwiazd, z twą krwawą tęczą

Chciwie skłębione, w łona twojego przestworza

Rzucą drgającą wieczność!



Ciała, jak dwie fale

Leżą, mdlejące, lśniące, w słonecznym upale:

O hej! na złotych brzegach życia Fale Morza!


I ciepły jeszcze, purpurowy sznur,

Płynący z łona zranionego słońca,

Sączy się, cicho, po szczelinach gór,

O moje oczy! i już noc bez końca...



Z lękiem się kryje wszelki ziemi twór;

Serc przerażonych zamknęły się wrota -

I pustynia głucha zamieszkała dwór,

I rozpaczliwa w ciemności golgota...



Wiec na toż Ognia zdobyliście łup,

Złodzieje bogów, o Prometeuszu?

Oh! niechaj na zawsze wieczysty grób

Pochłonie nasze biedne ludzkie dusze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXII)