Kocham! Goreję! - Milcz ty! tak mowa jest pusta!

Serce grzmi, łono dyszy, w głębiach, nawałnicą!

Ach! przymruż lśniące ognie oczu, tygrysico!

Ach! daj mi kąsać żywe kwiaty, twoje usta!

Niechaj twą kibić ścisnę ramion mych obręczą,

A mleczne bryzgi moich gwiazd, z twą krwawą tęczą

Chciwie skłębione, w łona twojego przestworza

Rzucą drgającą wieczność!



Ciała, jak dwie fale

Leżą, mdlejące, lśniące, w słonecznym upale:

O hej! na złotych brzegach życia Fale Morza!


Dziś, jak i wczoraj, przemknął czas smutnie,

Jałowo, niby pusty wiatr jesienny,

Co wonny ogród obdziera okrutnie.



A stan goryczy ten trwa, wciąż niezmienny,

Od dawien dawna już!... Jestem w żałobie...

I oto piszę wyraz "Bezimienny"



Na progu życia swego, jak na grobie. 



(Węglem smutku i zgryzoty - XI)