Kocham! Goreję! - Milcz ty! tak mowa jest pusta!

Serce grzmi, łono dyszy, w głębiach, nawałnicą!

Ach! przymruż lśniące ognie oczu, tygrysico!

Ach! daj mi kąsać żywe kwiaty, twoje usta!

Niechaj twą kibić ścisnę ramion mych obręczą,

A mleczne bryzgi moich gwiazd, z twą krwawą tęczą

Chciwie skłębione, w łona twojego przestworza

Rzucą drgającą wieczność!



Ciała, jak dwie fale

Leżą, mdlejące, lśniące, w słonecznym upale:

O hej! na złotych brzegach życia Fale Morza!


Próżne nam były Kasandry wołania,

I oto - Styksu groźne przed nami koliska.

Czy jednak już nie bliski cudu zmartwychwstania

Feniks nowy z popiołów tego cmentarzyska?

O, nieszczęśni! nauczcie się sztuki czekania.



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski